وب گردی و بلاگ گردی هم عالمی دارد، خواندن دل نوشته هایی که از سر درد و عشق نوشته می شوند، حظی است پایان ناپذیر. یکی از وبلاگهایی همواره میخوانم و لذت می برم، وبلاگ دیرتش باد است که انصافا بعضی از پستهایش اشک آدم را  در می آورد.

خلاصه اش اینست که سرباز معلمی در 180 کیلومتری شهرستان دیر استان بوشهر (روستای کالو)  توانسته است با راه اندازی یک وبلاگ درباره مدرسه‌ای بنویسد که با چهار دانش آموز  چهره جهانی به خود پیدا کرده است .

 این مدرسه که عنوان کوچکترین مدرسه دنیا لقب گرفته است، اکنون مورد توجه رسانه‌های جهان قرار گرفته و به همت عبدالمحمد شعرانی امکاناتی از سوی مسوولان ذی ربط به آن و روستای کالو ( از جمله آب لوله کشی‌، کامپیوتر‌، کتابخانه و میز و نیمکت‌) اختصاص پیدا کرده است‌. از طریق همین وبلاگ بوده که ایرانیان و حتی سازمان یونسکو، با این مدرسه آشنا شدند. مدیر آموزش و پرورش منطقه ،کامپیوتر خودش را برای این مدرسه فرستاد و ایرانیانی از آمریکا برای این مدرسه هدیه فرستاده‌اند‌. یک مدرس ایرانی در آلمان نوشته‌های او را به زبان آلمانی برای کلاسش ترجمه می‌کند و... (باقی درددلها و نوشته های زیبا و دلنشین او را در وبلاگش بخوانید).