گفت پيغمبر ز سرماى بهار                    تن مپوشانيد ياران زينهار

ز آن كه با جان شما آن مى‏كند              كان بهاران با درختان مى‏كند

ليك بگريزيد از سرد خزان                      كان كند كاو كرد با باغ و رزان

‏

راويان اين را به ظاهر برده‏اند                 هم بر آن صورت قناعت كرده‏اند                 

آن خزان نزد خدا نفس و هواست            عقل و جان عين بهار است و بقاست‏

مر ترا عقل است جزوى در نهان             كامل العقلى بجو اندر جهان‏

جزو تو از كل او كلى شود                     عقل كل بر نفس چون غلى شود

پس به تاويل اين بود كانفاس پاك            چون بهار است و حيات برگ و تاك‏

از حديث اوليا نرم و درشت                    تن مپوشان ز آن كه دينت راست پشت‏

گرم گويد سرد گويد خوش بگير               تا ز گرم و سرد بجهى وز سعير

گرم و سردش نو بهار زندگى است          مايه‏ى صدق و يقين و بندگى است‏

ز آن كه زو بستان جانها زنده است          اين جواهر بحر دل آگنده است‏

 بر دل عاقل هزاران غم بود                     گر ز باغ دل خلالى كم شود